වැල්ලවත්තේ දෙමළ ජනතාවට නොමැති යාපනයේ දෙමළ ජනතාවට ඇති ප්‍රශ්නය

දිවයින

අන්ධ වීනා වාදකයෙකුට තෑගි ලැබුණු යාපන, පසු කලෙක වෙඩි හඬින් ගිගුම් දෙන ප්‍රදේශයක්‌ වූයේ ඇයි? යාපනයේ ජනතාව වසර 30 ක සන්නද්ධ ත්‍රස්‌තවාදයෙන්ද, ඊට පෙර දේශපාලන උප්පරවැට්‌ටි මගින් ඊළමක්‌ ලබා ගැනීමට ද තැත් කළේය. යාපනයේ තත්ත්වය එසේ වූවත් බස්‌නාහිර පළාතේ තිබූ දෙමළ ජන ඝනත්වයෙන් බරවූ වැල්ලවත්තේ එවැනි තත්ත්වයක්‌ උදා නොවුණේ ඇයි.

මෙම රචනය වෙන්වන්නේ මෙම ප්‍රශ්නාවලිය ගැන කතා කිරීමටය.

ඓතිහාසිකව බලන විට යාපනයේ පැවතියේ සිංහල රජුගේ අණසකට යටත්වූ පාලනයකි. පෘතුගීසින් පැමිණෙන කාලය වනවිට යාපනයේ පාලනයට සංකිලි හිමිකම් කියුවද ඔහු ප්‍රාදේශීය පාලකයෙකු ලෙස කෝට්‌ටේ කිරීටය යටතේ සිටි අයෙකු විය.

පෘතුගීසින් යාපනයට පැමිණීමට වඩා කැමැත්තක්‌ දැක්‌වූයේ මන්නාරම ප්‍රදේශයට යාමටය. මන්නාරමේ සරුසාර මුතු වෙළ¹මට ඔවුන් රුචිකත්වයක්‌ දැක්‌වීම ඊට හේතුවය. මෙම කටයුත්ත සඳහා දකුණු ඉන්දියානු වෙරළබඩ තැන්නෙන් පර්වර් කුලයට අයත් දෙමළ පිරිස්‌ පෘතුගීසින් විසින් සිංහලයට රැගෙන එනු ලැබුවේය. එසේ පැමිණි පිරිස පෘතුගීසින් විසින් තමන්ගේ ආගමට හරවනු ලැබීය. තමන් ඇදහූ හින්දු ආගම අතහැර කතෝලික ආගමට හැරුණු පිරිස පිළිබඳ විරෝධයකින් සිටි සංකිලි 1544 දී සේනාවක්‌ සමඟ මන්නාරමට පැමිණ, එම පිරිස මරා දැමීමට කටයුතු කළේය.

මේ සිද්ධිය පෘතුගීසි හා සංකිලි අතර මිත්‍ර නොවන තත්ත්වයක්‌ ඇති කළේය. සංකිලිගෙන් පසු ඔහුගේ පුතෙකු වූ ප්‍රවිරා- පණ්‌ඩාරම් යාපනයේ පාලකයා විය. සංකිලි යාපනයේ පාලකයා වුවද ඔහු සෘජු ලෙස ආර්ය චක්‍රවර්ති පරපුරේ අයෙකු නොවීය. ඔහුගේ බලය හේතුවෙන් යාපනේ සිටි ආර්ය චක්‍රවර්ති පිරිස්‌ ඔහුට අවනතව සිටියද ඔහුගේ පුතා තම පාලකයා ලෙස භාර ගැනීමට ඔවුන් කැමැති වූයේ නැත. මෙම තත්ත්වය සමඟ කාසි නයිනර් 1565 දීද පෙරියපිල්ලේ 1570 දීද යාපනයේ බලවතුන් බවට පත්විය. මෙම දෙදෙනාම පෘතුගීසින්ගේ රූකඩ වූහ. සංකිලිගේ පාලන කාලය තුළ යාපනයේ සිටි දෙමළ ජනතාව හින්දු වූ අතර ඔවුන් කතෝලිකාගමට හැරවීමට සංකිලි ඉඩ නුදුන්නේය. නමුත් නව පාලක පැලැන්තියේ පෘතුගීසි ගැති වීම හේතුවෙන් යාපනයේ දෙමළ පිරිස පහසුවෙන් කතෝලික බවට හරවා ගැනීමට පෘතුගීසින් සමත් වූහ.

ජි.ජි පොන්නම්බලම් එස්‌. ඡේ.වී. ෙච්ල්වනායගම් හා එම්.තිරුෙච්ල්වම්


පොන්නම්බලම් රමනාදන්

තමන්ට හිමි නොවී තිබුණු අර්ය චක්‍රවර්ති උරුමය ඇතිකර ගැනීම සඳහා සංකිලි පුත් ප්‍රවිරා- පණ්‌ඩාරම් ආර්ය චක්‍රවර්ති වරුන් සමඟ නෑ සබදකම් ඇතිකර ගත්තේය. යාපනය ප්‍රදේශයේ පැවැති බල අරගලය අතරින් ප්‍රවිරා- හට ඉදිරියට ඒමට මෙයින් තල්ලුවක්‌ ලැබුණි. තම පියා අනුව යමින් පෘතුගීසි හා කතෝලික විරෝධයක්‌ අනුගමනය කළ ප්‍රවිරා- පෘතුගීසින් සමඟ සටන් කරන ස්‌ථාවරයක සිටියේය. තමන් සමඟ සටනට බට ප්‍රවිරා- හා එම කණ්‌ඩායම ඝාතනය කළ පෘතුගීසින් බල අරගලයේ සිටි පෙරියපිල්ලේ ගේ පුත් එදිරිමාන්න ආර්යසිංහ යාපනයේ පාලකයා බවට පත් කරලීය. එයින් පසු යාපනයේ ඇතිවන්නේ පෘතුගීසින්ගේ රූකඩ පාලනයකි. මරණයට පත් ප්‍රවිරා-ගේ ඥති පරපුර පෘතුගීසින් භාරයට පත්වූ අතර ඉන් පසු ඔවුන්ද පෘතුගීසි ගැත්තන් බවට පත්විය. සංකිලිගේ පරපුර ඔහුගේ ප්‍රතිපත්ති උරුමය අත්හරිමින් තමන්ගේ ආගම බවට කතෝලිකාගම පත්කර ගත්තේය. මේ නිසා පෘතුගීසින් වෙතින් ඔවුන්ට යාපනයේ පරිපාලන බලය උදෙසා වන තනතුරු ලැබුණි. ප්‍රවිරා-සිංහ පවුලේ කතෝලිකකරණය යාපනයේ ප්‍රභූ පැලැන්තිය වෙතින් හින්දු ආගම ගිලිහී යැමේ සංකේතය විය. ඉන් පසු ඔවුන් ලන්දේසින්, ඉංග්‍රීසින් යටතේ ද වරප්‍රසාදිත පිරිසක්‌ බවට පත් වූ අතර යාපනය ප්‍රදේශයේ කතෝලික දේවස්‌ථානවල භාරකාර ධුරයද ඔවුන්ට පැවැරුණි.

මෙම තත්ත්වය හේතුවෙන් පෘතුගීසින්ට එරෙහිව කටයුතු කිරීමට II සංකිලි කටයුතු කළේය. 1617 දී එදිරිමාන්න ආර්යසිංහගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ බෑනා කෙනෙකු වූ II සංකිලි යාපනයේ බලවන්තයා විය. ඔහු පෘතුගීසි හිතෛෂි ආර්ය චක්‍රවර්ති වරුන් මරාදමා යාපනයේ රූකඩ පාලනයට තිත තැබීමට සැලසුම් කළද, 1619 අගෝස්‌තු මාසයේදී II සංකිලි හා ඔහුගේ බෑනාවරු ජීවග්‍රහයෙන් අල්ලාගෙන ගෝවට ගෙන යැමට පෘතුගීසිහු සමත් වූහ. මේ නිසා පෘතුගීසින්ගේ සම්පූර්ණ ග්‍රහණයට යාපනයත් එහි සිටි දෙමළ පිරිසත් නතුවූහ.

යාපනයේ දෙමළ පාලකයන් සිටියා වූවත් ඔවුන් කිසිවිටකත් ස්‌වාධීන දෙමළ රාජ්‍යයක සිටි පාරම්පරික දෙමළ ජනතාවගේ පාලකයන් පිරිසක්‌ නොවීය. පෘතුගීසි ආක්‍රමණය හමුවේ කෝට්‌ටේ කිරීටය මුහුණදුන් තත්ත්වය හේතුවෙන් යාපනය හා අගනුවර අතර සබඳතාවයන්හි යම් දුරස්‌වීමක්‌ සිදුවුවද යාපනය ඒ වන විටත් පැවැතියේ සිංහල කිරීටයට යටත්වය. ආර්ය චක්‍රවර්තින් විසින් වාණිජ කටයුතු සඳහා කාසි නිකුත් කළද ඔවුන් තමන්ගේ නාමය කිසිවිටකවත් එහි සඳහන් නොකළේය. සිංහල කිරීටය යටතේ සිටි ඔවුනට එවැනි ක්‍රියාමාර්ගයකට අවසර නැතිවීම ඊට හේතුවය. මෙම කාලය ඇතුළත හමුවන කිසිම ශිලා ලේඛනයක යාපනේ පැවැති ස්‌වාධීන රාජ්‍යයක්‌ හෝ දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ ගැනද සඳහන් නොවීමෙන්ම යාපනය පෘතුගීසි අතට පත්වන තෙක්‌ම එවැන්නක්‌ නොවූ බවට සාධකය.

යාපනයට පසුකාලීනව පැමිණි ලන්දේසින් දුම්කොළ වැවීම සඳහා කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයෙන් මලබාර්වරුන් කම්කරුවන් ලෙස සිංහලයට රැගෙන ආවේය. මෙම පිරිස පැමිණෙන විට යාපනේ ජන සංයුතිය සකස්‌ වී තිබුණේ සිංහලයන්, ආර්ය චක්‍රවර්තිවරු හා කුලීකරුවන් හා කුලී හේවායින් ලෙස එම ප්‍රදේශයට පැමිණ සිටි දෙමළ, කේරළ හා වඩුග පිරිසගෙනි. ආර්ය චක්‍රවර්තිවරු දෙමළ නොවූ අතර පසු කාලයකදී යාපනය ප්‍රදේශයේ පදිංචිව සිටි ආර්ය චක්‍රවර්තිවරු දෙමළ සංස්‌කෘතියට බද්ධ වී දෙමළ බවටත් මාතලේ ප්‍රදේශයට පැමිණි ආර්ය චක්‍රවර්තිවරු සිංහල බවටත් පත්විය. අදටත් මාතලේ ප්‍රදේශයේ මෙම පරපුරෙන් පැවැතෙන සිංහල පිරිස්‌ ජීවත් වෙති.

යාපනයේ දෙමළ ජනතාව සඳහා පසුබිමක්‌ සකස්‌ කරන්නේ ලන්දේසින් විසිනි. දුම්කොළ වැවීම සඳහා ලන්දේසින් විසින් රැගෙන ආ පිරිස්‌ යළි මව්රට වෙත යාම අධෛර්යමත් කිරීම සඳහා ලන්දේසින් තේසවලාමේ නීතිය ස්‌ථාපිත කළේය. මෙම නීතිය යටතේ මලබාර් වාසින්ට තමන්ගේ මව් රටේදී ලැබුණු වරප්‍රසාද හා යාපනයේ ඉඩම් අයිතිය ලැබුණි. බටහිර ඉන්දීය වෙරළ තීරයේ ටිරැවන්කෝර් ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි මලබාර්වරුන් හා ලන්දේසි සමයේදීම ශ්‍රමිකයන් ලෙස උතුරුකරයට ගෙන්වන ලද කොරමැන්ඩල් වාසීන් යාපනයේ ස්‌ථිර පදිංචිකරුවන් වීම සඳහා පසුබිම සැකසුනේ මෙලෙසය.

මෙම පදිංචිකරුවන් තමන්ගේ පරිපාලනමය ආයුධයක්‌ බවට පත්කර ගන්නට ඉංග්‍රීසින් සමත්වූහ. යාපනයේ දී වරප්‍රසාදලාභි වූ මෙම පිරිස සිංහලයන්ට එරෙහිව යොදා ගැනීමට ඉංග්‍රීසින්ට හැකි විය. 1833 දී කෝල්බෲක්‌ ප්‍රතිසංස්‌කරණ යටතේ පළමු ව්‍යවස්‌ථාදායක සභාව පිහිටුවිය. තමන්ගේ පාලනයට එරෙහිව සිංහලයන් විසින් දියත්කළ අරගල වලින් හෙම්බත් වූ ඉංග්‍රීසින් මෙහිදී සිංහලයන්ට අසාධාරණ ලෙස ව්‍යවස්‌ථාදායකයේ නියෝජනය වෙන්කර තිබුණි. එහි නියෝජිතයෝ සිංහල දෙමළ අනුපාතය 1:1 ක්‌ විය. රටේ නියම ජනතාව වූ සංස්‌කෘතිය, ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනගා තිබූ බහුතරය වූ සිංහලයන්ට සමාන තත්ත්වයක්‌ම, එතෙරින් පැමිණ බලෙන් පදිංචිකරුවන් වූ සුළුතරය ට බලෙන් සාම්‍යයක්‌ ඇති කරන තැනට ඉංග්‍රීසින් කටයුතු යෙදවීය. මෙය පසුකාලීනව දෙමළ වර්ගවාදීන් විසින් සාමාන්‍ය කරණයට ලක්‌කරමින් සිය වර්ගවාදී ඉල්ලීම් සඳහා පදනමක්‌ බවට පත්කර ගත්තේය. ජී. ජී. පොන්නම්බලම් විසින් පසුකාලීනව 50(50 ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කරන්නේ මෙම පදනම මතය.

1833 ව්‍යවස්‌ථාදායකයට දෙමළ නියෝජිතයා ලෙස හෝර්ටන් ආණ්‌ඩුකාරයා විසින් පත් කරන ලද්දේ, අරුමුගම් පිල්ලේ කුමාරස්‌වාමිය. 1805 දී ඉංග්‍රීසින් විසින් වාසල මුදලිකමට පත්කරන ලද කුමාරස්‌වාමි, 1815 දී උඩරට ආක්‍රමණය සඳහා ඉංග්‍රීසීන්ට සහයෝගය ලබා දුන් අයෙක්‌ විය. කුමාරස්‌වාමි 1830 දී මිය ගියවිට ඉංග්‍රීසින් විසින් උග්‍ර දෙමළ වර්ගවාදියෙකු වූ සයිමන් කාසිචෙට්‌ටි එම තනතුරට පත්කළේය. 1845 දී මෙම තනතුරට කුමාරස්‌වාමි පවුලෙන්ම ඉදිරිමානසිංහම් පත් කළේය. ඉන් පසුව මුතු කුමාරස්‌වාමි ද ඉන්පසුව මුතු කුමාරස්‌වාමිගේ බෑණා වූ පොන්නම්බලම් රාමනාදන් එම තනතුරට ඡන්දයෙන් පත්විය. 1885 දී ව්‍යවස්‌ථාදායක සභාවට මුස්‌ලිම් නියෝජිතයෙකු පත්කිරීමේදී රාමනාදන් එයට එරෙහි වෙමින් මුස්‌ලිම්වරුන් ජනවර්ගයක්‌ ලෙස දෙමළ බවත් දෙමළ ජනයා ආගම අනුව හින්දු, ක්‍රිස්‌තියානි හා මුස්‌ලිම් ලෙස බෙදී ඇති බවත් පැහැදිළි කළේය. දෙමළ ගොඩ වැඩිකර ගැනීම සඳහා දෙමළ වර්ගවාදීන් මුස්‌ලිම්වරුන් භාවිත කරන්නට ද පටන් ගත්තේය.

1917 දී ලංකා ජාතික කොංග්‍රසය පිහිටුවන ලදී. එහි පළමු සභාපති වූයේ රාමනාදන්ගේ මල්ලී වූ පොන්නම්බලම් අරුණාචලම්ය. යාපනය සංගමයද මෙම ජාතික කොංග්‍රසයට ඇතුළු වූ අතර එහි නායකයන් දෙදෙනෙකු වූ ඡේම්ස්‌ පීරිස්‌ හා ඊ. ඡේ. සමරවික්‍රම විසින්, කොංග්‍රසයේ ප්‍රතිපත්තින්ට අනුකූලව යාපන සංගමයේ ඉල්ලීම් සඳහා ඉඩදිය හැකි බවට වන පොරොන්දුවක්‌ ඔවුන්ට දී තිබුණි. 1918 වනවිට කොංග්‍රසය තීරණය කර තිබුණේ භූමිය මත පදනම්ව මන්ත්‍රීවරු තෝරා ගැනීම සඳහාය. මෙයට එරෙහි වෙමින් ජනවර්ග පදනම මත පදනම් වී මන්ත්‍රීවරු තෝරාගත යුතු යෑයි යන ස්‌ථාවරයේ, යාපන සංගමය සිටියේය. ෙ-ම්ස්‌ පීරිස්‌ හා ඊ. ෙ-. සමරවික්‍රම තමන්ට පොරොන්දු වූයේ ජනවර්ග මත නියෝජිතයන් තෝරන ක්‍රමවේදයකට බව පවසමින් කොළඹ දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ උගත් දෙමළ ජනයා සඳහා වෙනම මන්ත්‍රීවරයෙක්‌ යාපන සංගමය විසින් ඉල්ලා සිටියේය. මෙයට සිංහල නායකයන් විරුද්ධවීම හේතුවෙන් පොන්නම්බලම් අරුණාචලම් ලංකා ජාතික කොංග්‍රසයෙන් ඉල්ලා අස්‌වී තමිල් මහජන සබෙයි හෙවත් දෙමළ මහජන සභාව පිහිටුවනු ලැබීය. දෙමළ වර්ගවාදය සඳහා පිහිටුවන ලද මෙම සංවිධානය වර්ගවාදය, ජාතිවාදය උදෙසා ලංකාව තුළ පිහිටවූ පළමු සංවිධානය විය.

1921 අගෝස්‌තු 15 වැනිදින පිහිටුවූ මෙම වර්ගවාදී සංවිධානය විසින් සියවස්‌ 25 ක සිට දෙමළ ජනයා ශ්‍රී ලංකාවේ වාසය කළ බවත්, යාපනය ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර වූ බවත්, දෙමළ ජනයා ශ්‍රී ලංකාවේ ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැංවූ ප්‍රමුඛ දියුණු ජාතිය බව” ප්‍රකාශ කළේය. මෙම මිත්‍යාවන් හරහා දෙමළ වර්ගවාදය සඳහා න්‍යායන් ගොඩ නැංවෙමින් තිබුණි.

ලන්දේසින් විසින් රැගෙනවිත් වෙනම අනන්‍යතාවයක්‌ සහිත වන ලෙස නෛතික බලතල ලබාදුන් පිරිස, ඉංග්‍රීසි පාලන යටතේ දී සිංහලයන්ට එරෙහිව කටයුතු කරමින් තමන්ට හිමි නැති තත්ත්වයක්‌ ආරෝපණය කර ගැනීමට කටයුතු යොදමින් සිටියේය.

1931 ඩොනමෝර් කොමිසමේ යෝජනා අනුව රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව සඳහා වන මැතිවරණයක්‌ පැවැත්විය. යාපන අර්ධද්වීපයේ මැතිවරණය වර්ජනය කිරීම සඳහා දෙමළ නායකයන් කටයුතු කළේය. කොළඹ තරුණ කොංග්‍රසය සමඟ සම්බන්ධතා තිබූ යාපන තරුණ කොංග්‍රසය විසින් මැතිවරණය වර්ජනය කරන ලද්දේ, එමගින් පූර්ණ නිදහසක්‌ හිමි නොවන බව කියා පාමිනි. ඉතා සුළු පිරිසකගෙන් යුක්‌ත වූ එම ව්‍යාපාරය, කෙටි කාලයකට පමණක්‌ සීමා විය. ඒ හැරුණු කල අනෙකුත් දෙමළ නායකයින් විසින් මැතිවරණය වර්ජනය කරන ලද්දේ, ජනවර්ග අනුව මන්ත්‍රීවරු නොතේරීමෙන් ව්‍යවස්‌ථාදායකයේ සිංහල බහුතරයක්‌ ඇතිවීමේ “අවදානම” සලකාලීමෙනි.

මෙම සටනේදී තමන්ගේ අරමුණ සඳහා වන සූත්‍රයක්‌ දෙමළ ජාතිවාදයට ලබා දෙන්නට සී. සුන්දරලිංගම්ට හැකි විය. ඒ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් දෙමළුන්ගේ සම්ප්‍රදායික නිජභූමිය යන මිත්‍යාවය. මෙම මිත්‍යාවත් සමඟ යාපනයේ මූලික කරගත් දෙමළ පිරිස්‌ ඒ වෙත නාභිගත කිරීමට දෙමළ වර්ගවාදී නායකයෝ සමත් වූහ.

1949 වනවිට මේ සඳහා වන දේශපාලන පක්‍ෂයක්‌ ඇති කර ගැනීමට දෙමළ නායකයන්ට හැකිවිය. ඉලංකෙයි තමිල් අරසු කච්චි හෙවත් ලංකා දෙමළ රාජ්‍ය පක්‍ෂය විය.

එස්‌. ඡේ. වී. චෙල්වනායගම්ගේ මූලිකත්වයෙන් පිහිටුවන ලද මෙම පක්‍ෂය ස්‌වාධීන දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ සඳහා වන යෝජනා ගොනු කළේය. 1976 වනවිට සමස්‌ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය, ලංකා කම්කරු කොංග්‍රසය සමඟ ඉලංකෙයි තමිල් අරසු කච්චි යන පක්‍ෂ එක තැනකට විත් දෙමළ එක්‌සත් විමුක්‌ති පෙරමුණ නිර්මාණය කරගත්තේය.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය බිහිවන පසුබිම තෙක්‌ දෙමළ වර්ගවාදය ගමන් කළේ මේ ආකාරයෙනි. දෙමළ වර්ගවාදය සඳහා පදනම වැටුණු පිරිස වන ලන්දේසින් විසින් ගෙනා මලබාර් හා කොරමැන්ඩල් ජනයා යාපනයේ පදිංචිවීමත් දෙමළ වර්ගවාදී නායකයන් තමන්ගේ ආසන ලෙස යාපනය දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ හා උතුරු පළාතේ මැතිවරණ කොට්‌ඨාස නියෝජනය කිරීමත් හේතුවෙන් යාපන ජනතාව සියවස්‌ තුනක පමණ කාලයක්‌ වර්ගවාදී මතවාදවල ගොදුරු විය. මිත්‍යාවක්‌ වූ එම මතවාද ශතක තුනක කාලයක්‌ තිස්‌සේ අඛණ්‌ඩව පැවැතියේ යාපනයේ හා උතුරු පළාතේය. සිංහලයන් මෙහි මිත්‍යාවන් හෙළි කිරීම යාපනයට සන්නිවේදනය නොවීමත්, සන්නිවේදනය වූවත් යාපනයේ බලවත් දේශපාලන මතය දෙමළ වර්ගවාදයේ මිත්‍යාවන් වීමත් එයින් යාපන දෙමළ ජනයා වෙනම ඊළමක්‌ ඉල්ලන පිරිසක්‌ බවට පත්වූහ. වැල්ලවත්තේ සිදුවූයේ මීට වෙනස්‌ සිද්ධියකි.

එම ප්‍රදේශයන්හි ජනතාව තමන් වසන ප්‍රදේශය දෙමළ නිජබිමක්‌ ලෙස සැලකුවේ නැත. එවැනි සූත්‍රගත කිරීමක්‌ද කිසිවෙකු විසින් කර තිබුණේ ද නැත. එසේම දෙමළ වර්ගවාදයේ මිත්‍යාවන් ඛණ්‌ඩනය වී සත්‍යය යාපනය නොගියාට වැල්ලවත්තට පැමිණීමට ඉඩකඩ තිබුණි. එම සත්‍ය වසන්කර මිත්‍යාව ප්‍රබල කරන දෙමළ වර්ගවාදී දේශපාලන බලවන්තභාවයක්‌ වැල්ලවත්තේ තිබුණේද නැත. වැල්ලවත්තේ දෙමළ ජනයා සිංහල ජනතාව සමඟ සහයෝගයෙන් දිවි ගෙවනාකාරය අත්දැක තිබූ අතර යාපනයේ දෙමළ ජනයාට එවැනි අත්දැකීමක්‌ වෙනුවට තිබුණේ, දෙමළ වර්ගවාදී නායකයන් සමග එක්‌ව උතුරෙන් සිංහලයන් එලවා දමනා අත්දැකීම්ය. මේ නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ වර්ගවාදයට වැල්ලවත්තට නොඑන විට යාපනය එය බිහිකර තොටිල්ලක්‌ වී එය රැක ගන්නා පවුරක්‌ ද විය.

Advertisements
This entry was posted in ඉතිහාසය, උරුමය, ජාතික චින්තනය, ජාතිවාදය, දේශපාලන, බෞද්ධ, සිංහල and tagged , . Bookmark the permalink.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )